De laatste aflevering van Zie de schrijvers werken portretteert Hans Münstermann in zijn woonkamer annex werkplek, waarin "de hele wereld is". Tot het middaguur is dit de plek waar hij werkt, daarna is het voorbij met de spontane opwellingen uit de diepte en is hij te zeer aangepast aan de wereld om hem heen. Klik hier om alle werkkamers te bekijken

Middas Dekkers woont en werkt in het oude gemeentehuis van Weesperkarspel, gebouwd in 1867. Hij schreef het Boekenweekessay over dieren in de letteren. Voor een roman zijn dieren volgens hem ideale hoofdpersonen. „Om jezelf beter te leren kennen, moet je de dieren bestuderen.” Klik hier om alle werkkamers te bekijken

"Dat er humor in mijn boeken zit, dat is zo goed als onvermijdelijk." Herman Koch over de creative werking van een autorit, een kalender van Mussolini en de toegevoegde waarde van vader Van der Sloot voor zijn laatste roman Het diner.

Gustaaf Peek is óók fotograaf, maar hangt in die hoedanigheid “een beetje de kunstenaar uit”. Nee, hij heeft een “writer’s life”, waarin hij het bijna als zijn plicht ziet bepaalde verhalen te vertellen. Verhalen die zich buiten de autobiografie afspelen, dat wel.

Momenteel is ‘het melkkamertje’ de werkkamer van A.L. Snijders, maar het is goed mogelijk dat hij binnenkort zijn zkv’s weer in een heel ander vertrek van zijn boerderij schrijft. “Mijn vrouw en ik zijn als mollen door dit huis getrokken.”

Geef schrijfster en journaliste Marja Pruis maar gewoon haar werkkamertje in haar huis in Utrecht. Ze kan er eindeloos broeden op een enkele zin, omringd door de “tokens van haar bestaan”. Een gesprek over de atoomgeheimen van haar schrijverschap.

Jan van Mersbergen werkt op dit moment aan zijn vijfde roman, die nu eens niet gedragen zal worden door de zwijgzame, wat stugge jongens uit boeken als De macht over het stuur, De hemelrat en Morgen zijn we in Pamplona. Daarna? “Ik wil nog eens een heel boek schrijven over iemand die een steen optilt.”

Na de historische romans van Arthur Japin is er nu Zoals dat gaat met wonderen, een selectie uit zijn dagboeken van 2000 tot 2007. Tijdens het redigeren trof hij iemand aan die zowel goed bekeken wil worden als volledig genegeerd.

Ricus van de Coeverings debuutroman Sneeuweieren werd vorig jaar positief onthaald. Hij zou één van de voormannen zijn van een nieuwe generatie plattelandsschrijvers die zich afwendt van de stad en de focus verlegt naar een landelijke omgeving. Zelf vindt hij het opvallend dat vooral de critici dat is opgevallen.

Allard Schröder over zijn levenslange verslaving aan Stendhal, over schrappen en de domheid van jonge schrijvers, en over Amoy, de Chinese stad waar zijn laatste roman De Econome is geschreven. "Hierna krijgen jullie een tijd niets meer van mij."