‘Soms heb ik het gevoel dat ik  op die Hofmeester lijk uit  jouw roman Tirza”, zegt Jan, vader  van drie kinderen. „Ik heb helemaal geen ambities.”
Ik vraag me af of ik me zorgen  moet maken.
Jans vrouw Froukje komt naar  beneden. „Daantje vraagt of je nog  even boven komt om voor te lezen”, zegt ze. Daantje is zes, de  jongste. Ze zit in een donkerroze  onderbroek op haar bed.
Ik moet voorlezen uit Saskia en  Jeroen in de Lente van Jaap ter Haar.
Terwijl ik voorlees wrijft  Daantje met beide handen over  haar buik en borsten.
Ik voel me een beetje onbehaaglijk en ik ga op het uiterste randje  van het bed zitten. Voor je het weet  eindig je in een politiecel.
Zelf slaap ik in een roze bed in  de kamer van de oudste dochter  Mijke. De kamer hangt vol met  posters van de serie Het Huis Anubis. Een serie waarvan ik nog nooit  had gehoord maar Jan en Froukje  vertellen: „Het Huis Anubis is heilig  voor de kinderen, we moeten het  eten eromheen plannen.”
Het is bijna tien uur en Jan zegt:  „Als de kinderen naar bed zijn, komen de chips op tafel.”
En inderdaad, de chips komen  op tafel. „We hebben met de buurt  een voetbaltoernooi georganiseerd voor de wijk hiernaast waar  veel Turken en Marokkanen wonen, de Koolwitjeshof, maar het  enthousiasme is ons een beetje  vergaan”, zegt Jan.
Ik neem wat chips.
„Ze verstoppen de wc’s met wc- rollen en als je er iets van zegt discrimineer je. Of ze slingeren een  konijn net zolang rond tot het  beest dood is.”
„Een konijn rondslingeren tot  het beest dood is, is iets voor de  psychiater”, verklaar ik met een  mond vol chips.
„We hebben niet altijd overlast”, zegt Froukje.
Ze heeft kunstgeschiedenis gestudeerd maar ze werkt nu voor  een instelling die de kwaliteit van  de zorg moet verbeteren.
Het gezin leest de Volkskrant.
„De Koolwitjeshof is een andere  wereld”, zegt Jan.
In de Koolwitjeshof zijn de konijnen van de kinderen niet veilig.  Zoveel begrijp ik. En ik heb behoorlijk wat konijnen, cavia’s,  hamsters en goudvissen in Leidsche Rijn gezien.
Als de chips op zijn, gaan we  naar bed.
De volgende ochtend word ik afgeleverd bij mijn volgend gastgezin.
Amanda, een jonge moeder,  doet open.
Ik ben eigenlijk net een escortboy. Alleen blijf ik langer dan een  uur, ik kom een nachtje slapen.