Zie de schrijvers werken - Ricus van de Coevering
“Met de stukken die over uw boek zijn verschenen in het achterhoofd, ben ik verbaasd u niet in een lemen hut aan te treffen, maar ‘gewoon’ in Amsterdam oud-zuid.”
“Ik heb ook geen idee waarom de critici dat element van het platteland zo uit Sneeuweieren hebben gepikt. Het is voor mij als schrijver van het boek eigenlijk niet het centrale thema, en eigenlijk is die plattelandsomgeving helemaal niet bewust in het boek terecht gekomen.
“Het verhaal van Sneeuweieren had zich ook net goed af kunnen spelen in de stad?”
“Ja, dat denk ik wel. In het geval van Sneeuweieren hebben we te maken met een vader die boer is op het platteland en graag wil dat zijn zoon hem opvolgt, wat die zoon niet wil. Ik had ook net zo goed over een toegewijde bakker in Rotterdam kunnen schrijven die dezelfde droom heeft, namelijk om zijn zoon ook bakker in Rotterdam te laten worden terwijl die eigenlijk iets anders wil doen.
Ik ben dan toevallig in een Brabants dorpje geboren, maar ik woon daar al meer dan de helft van mijn leven niet meer. Nu woon ik al acht jaar in Amsterdam. Ik heb eigenlijk helemaal niks met dat hele platteland.”
“Maar u kunt wat betreft Sneeuweieren toch niet ontkennen dat de plattelandsomgeving de benauwende sfeer mogelijk maakt? Zoon David zou in een stedelijke omgeving misschien meer gelijkgestemden leren kennen in plaats van nu urenlang op de fiets te moeten zitten om überhaupt bij een bibliotheek te kunnen komen?”
“Dat is wel waar, maar het gaat er om dat ik die omgeving niet bewust in het boek heb geschetst om tot die beklemming te komen. Ik heb er niet bewust op ingezoomd. Het zal voor een deel ook wel met het dedain van de critici te maken hebben, die toch voor een groot deel in de stad wonen en daarom dat plattelandselement eruit hebben gehaald. Zo van: daar is het toch niet helemaal pluis. Ik vind het opvallend dat er bijvoorbeeld weinig is gedaan met de religieuze component van Sneeuweieren.”
“Misschien heeft het te maken met de soms zo gedetailleerde beschrijving van het boerenleven. Ik citeer uit Sneeuweieren: “Leren riemen met gespen, krabzeisen en mesthaken hingen als oude martelwerktuigen aan de muren.” Je zou toch bijna het idee krijgen dat er een ervaringsdeskundige aan het woord is.”
“Dat zit zo (Van de Coevering loopt naar de boekenkast en trekt er een sober vormgegeven boek uit). Dit is een boek getiteld Oud Brabants dorpsleven, dat ik bij mijn ouders uit de kast heb getrokken en waaruit ik veel informatie heb gehaald voor Sneeuweieren. Er staat van alles en nog wat in over de constructie van oude boerderijen waar ik helemaal geen weet van had. Op een zelfde wijze ben ik nu ook research aan het doen voor mijn nieuwe roman.”
“Voltrekt dat verdiepen en het schrijven zelf zich allemaal in dit huis?”
“Het schrijven voor een groot deel wel, maar de research doe ik voor een deel ook tijdens mijn werk als beveiliger bij een kantoorpand. Ik zit daar dagelijks van een uur of vier ’s middags tot twaalf uur ’s nachts en heb er als het rustig is alle ruimte om me in te lezen in de stof die ik gebuik voor mijn eigen schrijven. Als ik dan zo rond middernacht thuiskom ga ik hier thuis achter de computer zitten en begin op het toetsenbord te ratelen. Daar blijf ik dan een halfuur of drie kwartier zitten en dan ben ik ook echt uitgeschreven. Via zulke research ben ik ook in staat geweest om bijvoorbeeld de religieuze kant van de karakters uit Sneeuweieren uit te werken. Ik was al behoorlijk ver met het schrijven van het boek gevorderd, toen ik me begon af te vragen wat nu werkelijk het houvast van de personen was die ik op papier had gecreeërd. Toen stuitte ik op een essay van Simon Vestdijk, genaamd De toekomst der religie, waarin hij aan de hand van filosofie en literatuur drie verschillende religieuze menstypen typeert. Die drie menstypen bleken zo overeen te komen met de karakters uit Sneeuweieren dat ik ze bewust ben gaan hanteren in de verdere uitwerking van de karakters.”
“U heeft op een gegeven moment echt bewust voor het schrijversschap gekozen?”
“Ik ben ongeveer tien jaar geleden, tijdens een stage voor mijn studie Economie in Engeland, serieus begonnen met schrijven. Dat waren kleine verhaaltjes, van vaak maar een bladzijde lengte, omdat ik vanwege mijn beperkte schrijfervaring nog niet in staat was een langer verhaal te schrijven. Toen ik netjes was afgestudeerd en een baan vond als leraar economie, zat ik ’s avonds vaak nog proefwerken na te kijken of colleges voor te bereiden en had ik bijna geen tijd meer om te schrijven. Toch merkte ik dat het steeds meer aan mij trok. Als ik een keer vakantie had of een weekend vrij, zat ik alweer te schrijven. Maar omdat ik pas op vrij late leeftijd ben begonnen met schrijven moest ik gewoon kilometers in de taal maken en niet af en toe eens iets op papier zetten. Ik heb toen een rigoreuze beslissing genomen en ontslag genomen als leraar om mij een tijd volledig op het schrijven te kunnen storten. Om toch geld te verdienen ben ik beveiliger geworden, en dat bevalt eigenlijk prima. Terwijl collega’s van mij daar in hun gedachten afdwalen naar vakanties of iets dergelijks, heb ik alle ruimte om over m’n boek na te denken.”
“Welke boeken neemt u tegenwoordig mee naar uw werk?”
“M’n volgende roman gaat over een jongen die op het conservatorium zit dus ik lees nu allemaal teksten over klassieke muziek. Net zoals bij Sneeuweieren wil ik het jargon onder de knie hebben van het onderwerp waar ik over schrijf.”
