Ahmadou Kourouma is een heel vakkungi schrijver die zijn lezers heel geraffineerd de couleur locale laat opsnuiven en ook voldoende achtergrondinformatie geeft voor hij de gruwelen als mitraillettekogels afvuurt.
Birahima is een kind van tien of twaalf. Het juiste getal kan hij zelf niet zeggen, want zijn moeder en zijn grootmoeder hadden daarover uiteenlopende meningen en hemzelf kan het uiteindelijk geen ene moer schelen.. Hij is vroegtijdig van school weggegaan omdat je daar volgens hem en zijn omgeving niets mee bereikt. Ze noemen hem ‘petit nègre’, niet alleen omdat hij klein en zwart is, maar wel omdat hij ‘krom’ Frans praat. Hij is Maliké en dat is het soort inheemse zwarte negers (zoals hij dat zelf noemt) waarvan er veel zijn in Ivoorkust, Guinée, Gambia, Sierra Leone en Senegal. Om zijn leven te vertellen gebruikt hij woordenboeken als Larousse, Petit Robert, Inventaire des particularités lexicales du français en Afrique en tenslotte Harrap’s dictionary, want hij wil tenslotte dat zijn verhaal zowel begrepen wordt door mensen die goed Frans spreken en ook door hen die, zoals hij, ‘petit nègre’ zijn. De volledige titel van zijn verhaal is Allah is niet verplicht rechtvaardig te zijn in alle dingen die hij hier op aarde doet. Dat is natuurlijk een mondvol en daarom heeft hij het ingekort, maar uiteindelijk is het wel de basis van zijn verhaal.
En dat verhaal is verre van prettig en begint als hij na de dood van zijn moeder op zoek gaat naar zijn tante die hem moet opvoeden. Die tante is op de vlucht voor haar gewelddadige echtgenoot. Hij reist in twijfelachtig gezelschap van Ivoorkust naar Liberia en Sierra Leone. Omdat hij voortdurend in stammenoorlogen terechtkomt kan hij slechts in leven blijven door kindsoldaat te worden. Euforisch door de hasj staan de kinderen met hun Kalashnikovs in de voorste linies van deze zinloze slachtpartijen en ratelen er lustig op los terwijl de doden als vliegen vallen. Er zijn zoveel redenen om te doden en de ene is al zinlozer dan de andere. Op internationaal vlak wordt er wel flink vergaderd, maar dat maakt niet dat de corruptie er minder om wordt en de rijke landen, die hun afschuw laten blijken door boycots te lanceren en militaire afgezanten te sturen worden er ook beslist niet armer door.
Ahmadou Kourouma is een gedreven verteller en door het jongetje als hoofdpersonage te laten fungeren krijg je een soort hiphopverhaal dat elke verbeelding tart. Allah is niet verplicht is een uitermate knap geschreven werk over huiveringwekkende toestanden dat ik toch sterk zou aanraden om te lezen, al was het maar om te beseffen dat we met zijn allen nogal lichtzinnig omspringen met termen als ‘het belang van het kind’ of ‘voor het welzijn van het kind’, en dergelijke.