nabokov_pnin.jpg

Vladimir Nabokov: Pnin

Er zijn lezers die beweren dat Vladimir Nabokov (1899-1977) in Pnin de man beschreef die hijzelf zou zijn geworden zonder zijn talent voor taal. Net als de klunzige professor in zijn novelle was Nabokov een Russische emigré in academisch Amerika, maar dan wel een die zijn verbijstering over zijn nieuwe vaderland kon omzetten in literatuur.

Discussiebijdragen
Achtergrond

Discussieer mee

Wat vindt u van Pnin?

Is Pnin inderdaad 'het ultieme 'meneertjesboek'', zoals Zwagerman in zijn bijdrage schreef? En gaat de roman nu wel of niet over Nabokov? Lees hier de reacties.

Aantal reacties: 3

Boeken

dostojevsky_187710d.jpg

F.M. Dostojevski: Het dorp Stepantsjikovo

'Ik beschrijf de dieptes van de menselijke ziel,' zei Fjodor Michailovitsj Dostojevski (1821-1881) over zichzelf. Als godsdienstfanaat, verwoed gokker en politiek activist stond hij zelf voortdurend op gespannen voet met het leven. Schuld en boete bepaalden zijn bestaan; morele twijfels en broze geesten bevolken meesterwerken als De gebroeders Karamazov en Misdaad en straf.
flaubert_187709d.jpg

Gustave Flaubert: Bouvard en Pécuchet

Gustave Flaubert (1821-1880) bewoog zich in zijn romans tussen romantiek en realisme. Maar het was zijn documentaire stijl en zijn voorliefde voor schijnbaar onspectaculaire hoofdpersonen die school maakte. Zo baseerde hij Madame Bovary op een krantenbericht en gaf hij beginnende schrijvers één wijze raad mee: 'Il faut écrire froidement – men dient koel te schrijven'.
woolf_187704d.jpg

Viginia Woolf: Jacobs kamer

Wie is er bang voor Virginia Woolf? luidt de titel van een legendarisch toneelstuk. De auteur doelde niet op de zware, associatieve stijl die de late romans van Virginia Woolf (1882-1941) kenmerkt, maar op het ongeëvenaarde vermogen van de Engelse schrijfster om emoties op te diepen en de psychologie van haar personages bloot te leggen.
svevo_187713d.jpg

Italo Svevo: Een man wordt ouder

Italo Svevo, geboren als Ettore Schmitz in 1861, wordt vaak in één adem genoemd met de kopstukken van de modernistische literatuur uit de vroege 20ste eeuw. Dat komt door de psychotherapieroman Bekentenissen van Zeno die vijf jaar voor zijn dood in 1929 verscheen (met steun van zijn vroegere leraar Engels in Triëst, James Joyce!).
thomas_mann.jpg

Thomas Mann: Ontboezemingen van de oplichter Felix Krull

Op zijn 54ste, kreeg Thomas Mann (1875-1955) de Nobelprijs voor literatuur – vreemd genoeg niet voor zijn meesterwerk De toverberg maar ‘in de eerste plaats’ voor zijn familieroman Buddenbrooks. Anders dan de meeste van zijn collega-laureaten schreef Mann ook na zijn Nobelprijs nog grote boeken, waarin zijn ironische vertelkunst goed tot zijn recht kwam.
yourcenar_alexishetgenadeschot.jpg

Marguerite Yourcenar: Alexis / Het genadeschot

De Belgisch-Frans-Amerikaanse schrijfster Marguerite Yourcenar (1903-1987) is beroemd door Herinneringen van Hadrianus en Hermetisch zwart, historische romans waarin niet romantiek maar psychologie de boventoon voert. In het begin van haar carrière schreef ze twee gave novelles waarin de aanzetten voor haar latere werk al te vinden zijn.
strindberg_huwelijksverhalen.jpg

August Strindberg: Huwelijksverhalen

Schilder, romancier, korte-verhalenschrijver – August Strindberg (1849-1912) was meer dan de toneelschrijver die in psychologische drama's als Freule Julie en Droomspel brak met de tradities van het klassieke theater.

nabokov_pnin.jpg

Vladimir Nabokov: Pnin

Er zijn lezers die beweren dat Vladimir Nabokov (1899-1977) in Pnin de man beschreef die hijzelf zou zijn geworden zonder zijn talent voor taal. Net als de klunzige professor in zijn novelle was Nabokov een Russische emigré in academisch Amerika, maar dan wel een die zijn verbijstering over zijn nieuwe vaderland kon omzetten in literatuur.