Bevindingen bij de nieuwe Brown (slot): Langdons scepsis
Halverwege The lost symbol is duidelijk dat de Amerikaanse loge der Vrijmetselaars de rol heeft die in De Da Vinci code werd gespeeld door de Priorij van Sion. Als geheime club die een wereldschokkend geheim verborgen houdt voor de onwetende buitenwereld, is deze nog maar enkele eeuwen oude loge minder bevredigend dan de rigoureus antieke Sionisten, die nota bene directe afstammelingen van Jezus en Maria Magdalena waren. De vrijmetselaars zijn, ook in de ogen van Robert Langdon, vooral een clubje gesjeesde corpsballen die ook na hun studietijd een leuk ritueel willen koesteren en nu het geld verdienen om er flink veel marmeren gebouwen tegenaan te smijten.
De scepsis van Langdon lijkt echter wat voorbarig, want al teveel weten we op bladzijde 250 nog niet van de leden van de loge. En Langdon mag dan cynisch doen over de 'antieke mysteriën' die deze vermeende corpsballen zouden verbergen, verschillende partijen dringen er toch wel heel krachtig op aan dat Langdon ze helpt bij het vinden ervan.
Nu het verhaal op stoom is, vallen de parallellen met Browns constructie van de De Da Vinci code zodanig op dat een zeker vermoeid gevoel optreedt bij het aanschouwen van de draaf- en schietpartijen in het Capitol en inmiddels The Library of Congres. Een gevoel van déja vu treedt op en het irriteert een beetje dat nog volstrekt onduidelijk is waar Brown heen wil met deze hectische queeste naar, ja, naar wat eigenlijk? Wereldschokkende antieke mysteriën halen het als leitmotiv voorlopig nog niet bij de Heilige Graal. Langdon is gelukkig wel flink aan het code-kraken en de new-age bijdrage van Katherine Solomon, met haar zwaartekracht-opwekkende hersengolven, valt tot op heden erg mee. Te vrezen valt wel dat dit binnenkort zal veranderen.
Op de helft van het boek kan de voorlopige conclusie worden getrokken dat dit boek Dan Brown-haters zeker niet over de streep gaat trekken en dat Dan Brown-fans wel een gevoel van herkenning zal bekruipen, maar jammerlijk geen 'Da Vinci code Part Two-gevoel'. Hoewel dat theoretisch in de tweede helft van het boek nog de kop zou kunnen opsteken...
Dit is de laatste bijdrage van Robert Gooijer aan het speciale Dan Bown-blog. Eerdere afleveringen over zijn leesbevindingen vindt u hier, hier en hier.
