Fictie bij de feiten: Schraalhans Sarkozy
Het gaat achteruit met het Franse staatsbanket als verschijnsel, zo meldde The Times. Men spreekt al van een ‘staatssnack’. Schokkend. De tegenwoordige president van hét land van de culinaire cultuur aarzelt nog zijn gasten een glaasje wijn voor te zetten. Maar wat verwacht je ook van een man die liefst luncht met een stukkie roomkaas met drie frambozen plus een groot glas cola. Wie zijn broodmagere eega Carla Bruni naast hem ziet opereren, denkt evenmin aan feestelijk gedekte tafels. Het is nog net geen Wim Kok-boterham-met-kaas, maar diplomaten en staatshoofden staan na drie kwartier alweer buiten de eetzaal van deze Schraalhans. Waar is de tijd gebleven van de gourmand Mitterand, al was hij een gourmand met kleine beetjes. Ik heb eens een anekdote gehoord over deze charismatische eter, die elke veertien dagen een diner voor intimi gaf. Een opper-intimus mocht aan een tafeltje terzijde aanschuiven bij de president zelf, die kleine zangvogels onder een laken savoureerde aangezien in Europa slechts op grote vogels mag worden gejaagd. Het gekraak van de botjes was voor het hele gezelschap hoorbaar. Zo’n fijnproever laat zijn officiële gasten heus niet met een lege maag vertrekken.
The Times meldt in een artikel over A La Table des Présidents, een tentoonstelling in het beroemde Parijse restaurant Maxim’s van presidentiële menu’s vanaf het jaar 1888, dat het culinaire verval al intrad toen president Chirac digestieven als cognac in de ban deed. President Poincaré ontving in 1914 de Engelse koning George V nog met Niçoise consommé met room uit Andalusië en Parijse brioches cream, Garnalen ‘Bagration’, Yorkham met truffels, Kalfsmedallions, Turkse pilaf, eend uit Nantes, ijs, en dan volgde de hele dessertafdeling. Men werd verwacht alles op te eten en na het diner was iedereen uitgeteld, aldus de bronnen. Wie de Sarkozy-tafel daarbij vergelijkt, ziet het uiterste van een lange weg bergafwaarts. Sarkozy dreigt de geschiedenis in te gaan als ‘hongerpresident’.
Wat een afgang voor een land met een literair Pantheon waarin een prominente plaats voor Alexandre Dumas (1802-1870), schrijver van De drie musketiers, De graaf van Monte Cristo en van Groot Keukenwoordenboek (1872) is weggelegd. De opening van laatstgenoemd werk klinkt hol in de lege provisiekamers van Sarkozy: ‘De mens kreeg bij zijn geboorte het bevel om minstens driemaal daags flink te eten.’ En dan komt Dumas met 482 recepten, anekdotes, aanbevelingen en culinaire herinneringen. Ik hoef maar één overpeinzing van Dumas te noemen. ‘De haas is een dromer, een echte mijmeraar, in tegenstelling tot het libertijnse, rumoerige konijn.’ Fokliefhebbers brachten een hybride tot stand. ‘Het Acclimatiseringsgenootschap heeft me een exemplaar gestuurd, met de nadrukkelijke voorwaarde dat ik hem zou eten.’
Het water loopt je meteen in de mond.
