Donderdag werd, in een volle aula van het Montessori Lyceum in Amsterdam, voor de tweede keer de Prix du jeune lecteur uitgereikt. De gelukkigen die voor een weekend naar Parijs kunnen afreizen zijn  Eline Westra, leerlinge 5 VWO aan het Stedelijk Gymnasium in Leiden, en Louise Douma uit 6 VWO van het Maasland college in Oss.

Beide leerlingen hadden, in hun jaarlaag, de beste Franse tekst geschreven over de roman van de Franse schrijver Philippe Claudel, Het kleine meisje van meneer Linh. De meisjes bleken in staat, op één A-4tje, niet alleen goed Frans te schrijven maar ook de kern van de tragische roman te begrijpen en te verwoorden.

Een begin, een dialoog en een einde – en dat in de taal die doorgaans in Nederland zo moeilijk wordt gevonden. Meer dan 1000 scholieren van 35 scholen uit heel Nederland hadden zich daaraan gewaagd.  Dat er op middelbare scholen nauwelijks  Frans meer wordt gekozen, laat staan gesproken of geschreven, leek in ieder geval op deze middag een mythe. Van heinde en verre kwamen ze, door weer, wind en gladheid, om Philippe Claudel te ontmoeten, de auteur van het boek dat ze allemaal hadden gelezen. Het kleine meisje van meneer Linh verhaalt van een oude Aziatische man die, nadat zijn hele familie bij een oorlog om het leven is gekomen, in een hem vreemd land een nieuw bestaan probeert op te bouwen.

Zelf had de schrijver het vliegveld van Lille vanwaar hij naar Amsterdam zou opstijgen vanwege de meters verse sneeuw niet kunnen verlaten. Maar de aanwezigheid van zijn vertaler, Manik Sarkar, en het telefonisch tot stand gebrachte contact verzachtte de teleurstelling een beetje. Wist Claudel wel dat het helemaal geen ‘echt Vietnamees’ was dat hij in zijn roman had opgeschreven? En had hij zich voor deze roman soms verdiept in de rijke Europese poppenliteratuur, zoals Hofmann’s Erzählungen? En waarom schrijft hij eigenlijk zulke treurige boeken?

Claudel, die onlangs veel succes had met zijn film Il y a longtemps que je t’aime, toonde zich verguld in groten getale en met zulke aandacht in Nederland gelezen te worden. Een aanmoediging die hij goed kon gebruiken in zijn eenzame schrijversbestaan. Via de telefoon vertelt hij, langzaam en duidelijk sprekend aan een muisstille zaal, dat hij aan een nieuwe film werkt waarvan de première in het najaar zal plaatsvinden, Silence d’amour. ,,Het wordt een vrolijker film”, belooft hij, ,,die meer weg zal hebben van een komedie”.

De winnares van VWO5 bedankt Claudel dat hij zo’n mooi boek heeft geschreven. ,,Ik begon aan het boek omdat het moest. Maar na 3 bladzijden las ik het voor mijn plezier”. De tweede laureate vertelt dat ze 5 zomers in België doorbracht, mede om goed Frans te leren. Haar moeder is lerares Frans. Of ze erover denkt die taal ook te gaan studeren? ,,Nee, ik kies voor het beroep van mijn vader. Die is tandarts.”

De Prix du jeune lecteur wordt jaarlijks georganiseerd door de Vereniging Levende Talen en het Maison Descartes.