Morgen is het voor de negende keer gedichtendag en opnieuw verschijnt dan een kleine, exquise bundel van een bekende dichter. Dit jaar is de beurt aan Mark Boog (1970). Eind 2000 publiceerde hij zijn debuutbundel Alsof er iets gebeurt, die werd bekroond met de C. Buddingh’-prijs. In 2006 kreeg hij voor zijn vierde bundel, De encyclopedie van de grote woorden, de VSB Poëzieprijs.

Boogs bundel is geen tussendoortje, maar een volwaardige cyclus van tien onthutsende bespiegelingen over de breekbaarheid van het samenleven. Alle dagen zijn van liefde heet de cyclus, maar zoals in Boogs eerdere bundels overheerst de onzekerheid. Hoe betrouwbaar is de dagelijkse liefde? De slotregels van het laatste gedicht bieden weinig illusie:

Liefde, duivels dilemma. Ze is bij

opschudding gebaat en

bij stilstand, bij blijven en bij weggaan.

Op zolder klinkt,

in eeuwig gevecht, het doffe kloppen

van de opgeroepen

geesten. De volgende trein is de laatste.

Niet deze.

Het leven en de liefde van alledag voltrekken zich in deze bundel als een treinreis. „We reizen van ons vandaan, elke dag, zo ver // als we durven.” ‘Thuiskomen’ is de gedachte die de trein bevat, maar het voertuig is vol verloren liefdes en ‘ongeloof’ is het sleutelwoord van de reiziger die verslag doet. Ongeloof dat wordt opgeschort. Het altijd waakzame ongeloof, dat zich oefent in geduld. „Het kent ons bijna uit het hoofd, het heeft ons ingeschat // als moeilijk, maar zeker niet onmogelijk.”

Het idioom is ogenschijnlijk simpel, maar verrassend doeltreffend. Ook de metaforen zijn dat. De grondtoon is, Boog eigen, doorgaans somber, maar met een geestige inslag. „Volg het spoor dat logisch werd zodra het was gelegd,” luidt de openingsregel van het vijfde vers. Vermoeidheid blijkt ditmaal het reisdoel, maar die tocht wordt met geheven hoofd gemaakt: „De doolhof doet zich kaarsrecht aan ons voor, / wij kennen niets dan vooruitgang.”

Peter de Boer omschreef Boog in 2004 in Trouw als een ‘wonderlijke optimistische fatalist’. Die typering geldt zeker ook voor de dichter van Alle dagen zijn van liefde. Zelden kreeg liefdevolle benauwenis zoveel poëtische ruimte als in deze verfijnde gedichtendagbundel.