Dit is de wereld van Het kleine mannetje Jaromir van de Duitse kinderboekenschrijver Martin Ebbertz, een wereld waarin de alledaagse waanzin nog ongewoon is. Hij woont in een flat op de zesde verdieping. In de lift kan hij maar net bij het vierde knopje (als hij tenminste springt) en daarom moet hij de laatste twee verdiepingen altijd lopen. Maar Jaromir klaagt niet. Hij neemt het leven zoals het komt. En hoewel hij geen familie of vrienden heeft – en daardoor misschien ook wel een beetje een treurig mannetje is – is hij vriendelijk, hulpvaardig, onbaatzuchtig èn – gelukkig – een tikje gestoord.

Omdat Jaromir geen werk heeft, maakt hij heel wat mee. Hij redt een pop die uit een buggy is gevallen, al moet hij daar tot diep in de nacht mee wachten omdat hij dan pas de drukke straat kan oversteken. In de supermarkt ontmoet hij een karretjesdief, die – omdat het te vermoeiend is om zelf dingen bij elkaar te zoeken – elke dag een vol karretje pakt dat ergens staat. En hij krijgt een computer geleverd die hij helemaal niet besteld heeft.

In een sobere stijl beschrijft Ebbertz de avonturen van Jaromir vanuit het perspectief van een volwassene die zijn kinderlijke blik op de wereld heeft behouden. Dat maakt Het kleine mannetje Jaromir tot een innemend boek, even afgezien van de afstandelijke, schetsmatige illustraties.

In het laatste verhaal zweeft Jaromir op een kermis weg aan een bundel ballonnen. De mensen zien hem gaan, maar niemand die hem missen zal. Behalve dan die lezers die oog hebben voor het ongewone van de alledaagse waanzin.