Op zichzelf is het opmerkelijk dat een gerenommeerde Britse uitgeverij als HarperCollins het heeft gewaagd een Nederlandse roman te lanceren. “Groot-Brittannië is een ontzettend lastige markt om buitenlandse boeken te slijten”, zegt James Waddle, recensent voor The Times Literary Supplement. “Nog moeilijker dan Frankrijk.” Dat is ook de reden dat Mörings uitgever HarperCollins zelden vertalingen uitbrengt. Als ze al op de markt komen, lopen ze niet. Uitzonderingen zijn The Perfume van Patrick Süsskind en Miss Smilla's Feeling for Snow van Peter H⊘eg. Van de Nederlandse literatuur zijn vooral Anne Frank, Jan de Hartog en Janwillem van de Wetering auteurs die in Engeland goed verkopen. Waarom HarperCollins dan met Märcel Möring in zee is gegaan? Uitgever John Seddler “Het grote verlangen heeft in Nederland de AKO-prijs gewonnen, wat associaties opriep met de Booker-prize. En de Stichting voor de Produktie en Vertaling van Nederlandse literatuur heeft een gedeeltelijke proefvertaling bekostigd. Daarna heeft de kwaliteit van het boek ons overtuigd.” Een rol speelde ook dat er in heel Europa vertalingen van Het grote verlangen op stapel stonden. Het boek is nu al verschenen in Zweden en Duitsland en Frankrijk, Spanje, Noorwegen, Denemarken en de Verenigde Staten zullen volgen. “Soms krijgt een boek door zo'n publikatie- en publiciteitsgolf plotseling momentum”.

Of Het grote verlangen aanslaat in Japan zal Möring een zorg zijn, net zoals succes in Spanje hem weinig kan schelen. Maar in Engeland wil hij “als een Jehova's Getuige een voet in de deuropening hebben”. Want dit is de literaire cultuur waarop hij jarenlang georiënteerd is geweest. “Maar het zou megalomaan zijn om verwachtingen te hebben”, meent Möring. Hij is allang blij dat HarperCollins zoveel geld en energie in het boek heeft gestoken. Niet alleen werden kostbare proefdrukken verspreid onder critici en schrijvers, de uitgeverij nam ook groot risico met een eerste druk van achtduizend exemplaren. Dat is veel, vindt Möring, voor de eerste roman van een onbekende buitenlandse schrijver. Vorig jaar november was hij aangenaam verrast toen bij een eerste bezoek aan HarperCollins overal affiches hingen van The Great Longing. Toen zelfs de mensen van de distributie en de marketing zijn roman gelezen hadden, wist hij: “Deze mensen geloven in mijn boek.”

Het weldadige gevoel is tijdens zijn tweedaagse promotiebezoek aan Londen versterkt. Na een drukbezochte presentatie woensdagavond in de Nederlandse ambassade heeft hij het idee dat er iets bijzonders is gebeurd. Tijdens het aansluitende diner proefde hij een ware feeststemming onder de mensen die aan de de Britse versie hadden meegewerkt. De eerste editie is inmiddels is uitverkocht, tot vreugde van de schrijver. Hij had het vervelend gevonden als de uitgeverij niet uit de kosten was gekomen. Nu kan hij de mensen van HarperCollins tenminste recht in de ogen kijken. “Als er nu geen boek meer verkocht wordt, is het toch potverdorie al lekker gegaan.”

Gisteren stond een aantal radio-interviews op het programma, een vraaggesprek met de Jewish Chronicle en een declamatie uit eigen werk op het University College London, waar hij eind van het jaar als 'writer in residence' actief zal zijn. Tot nu toe krijgt hij alleen maar enthousiaste reacties. De BBC-reporter vroeg hem om een boek te signeren voor een vrouwelijke kennis die altijd zo klaagt over de oppervlakkigheid van de moderne roman: 'To Barbara, finally a book with depth.' James Waddle, de recensent van The Times Literary Supplement, wil wel verklappen dat zijn bespreking van niet meer dan 500 woorden die half april zal verschijnen, uiterst lovend zal zijn. Al verwacht hij dat het niet zal meevallen om het boek in het Verenigd Koninkrijk te verkopen. Voordeel van The Great Longing vindt hij dat het meteen in paperback is uitgebracht. “Voor 5,99 pond willen de Engelse lezers nog wel een gokje wagen”. Handig is, zegt Waddle, dat het boek tamelijk dun is (191 pagina's, 42 minder dan in de Nederlandse versie). Het is daardoor goed te lezen in de trein. “De typisch Nederlandse details” zouden volgens de recensent een succes wel in de weg kunnen staan. Hij heeft het over “de vlakte van het landschap” en “de grote aandacht voor de interieurs”. “Een Engelse schrijver zou daarmee het verwijt krijgen dat hij de vaart uit het boek haalt.”