Bennik is een rondtrekkende smartzanger. Hij zingt bij
ziekbedden en begrafenissen, overstromingen en mijnrampen, overal
waar mensen rouwen. Met zijn prachtige stem maakt hij de mensen
aan het huilen en geeft hij troost. De troost die hij zijn (dove)
moeder na de dood van zijn vader nooit heeft kunnen geven. En
daarom trekt hij naar het oosten, weg uit de kuststreek “waar de
geur van duinrozen hem herinnerde aan zijn overleden moeder, het
dreunen van de branding hem pijn deed en de aanblik van
mosselbanken en witte schuimkoppen zijn hart deed bloeden zoals
het scherpe helmgras dat je vingers opensnijdt.'
Koningsdochter, zeemanslief heeft de sfeer van een oud
volksverhaal, maar dan een met een ragfijn gesponnen verhaallijn.
Terwijl Bennik oostwaarts trekt, trekt Mitoe westwaarts, op zoek
naar de zwijgzame jongen met de droevig zwarte ogen die op
hetzelfde moment als zij geboren is, op het moment “dat het
onweer bij heldere hemel was losgebarsten.'
Op Benniks tocht komen we indrukwekkende liefdesverhalen
tegen. Zoals het verhaal van de dochter van de paardenmeester,
die zich net als haar paarden niet wil laten temmen. En het
prachtige verhaal over Brettele, de vrouw van de zeeman, die zo
grootmoedig in de liefde is dat ze er vrede mee heeft dat haar
man een liefje in elke haven heeft, omdat ze nu eenmaal niet zou
kunnen houden van “een winkelier in scheepsbenodigdheden', omdat
ze houdt van “de golven die haar optillen als ze in zijn armen
ligt' en omdat een zeemansvrouw “in de eerste plaats van de zee
houdt, en haar man is nummer twee.'
Stoffels is een verrassend auteur. In 1996 maakte ze met Mosje
en Reizele haar debuut als jeugdboekenschrijfster, het boek werd
bekroond met de Gouden Zoen en is inmiddels vertaald in het
Deens, Frans, Duits, Spaans en Japans. In haar laatste jeugdroman
(2002), Een-Nul voor de autisten, maakte Stoffels indruk met een
even laconiek als beklemmend verslag van een meisje in een
psychiatrische inrichting. En een jaar daarna schreef ze, voor
het eerst, een boek voor jonge kinderen, Foead en de vliegende
badmat, dat helaas aan doldwaasheid ten onder ging. En nu is er
dit poëtische sprookje dat met geen enkel ander boek te
vergelijken is.
Stoffels doseert poëzie en pathos zo knap, dat je als lezer
schaamteloos kunt zwelgen in romantiek. En ze vertelt zulke
wonderlijke verhalen over de passanten in het boek, dat je haar
wel moet geloven. Zoals over de liefdeloze geboorte van de
koningsdochter die tijdens een staatsbanket onder de rokken van
haar moeder uitglijdt: “Pal na het voorgerecht slaakte de
koningin een luide kreet, die werd overstemd door het gerinkel
van de glazen waarmee een heildronk werd uitgebracht. Alleen de
koning keek even bezorgd opzij.'
Stoffels doet ook mooie woordvondsten: Bennik “groeit op voor
dovemans oren' en de ouders van Mitoe hebben de “woordpest'.
Mitoes vader en moeder zijn namelijk zo begaafd in het vloeken
en tieren en schelden dat ze in de wijde omtrek beroemd zijn:
“Het was niet ongewoon als je tussen het ademloze publiek hier
en daar een ijverige klerk zag zitten, die alle nieuwe vondsten
noteerde om ze later op de markt door te verkopen aan in onmin
levende echtelieden die hun scheldwoordenschat wilden
uitbreiden.' Met dit soort verrukkelijke verzinsels staat het
boek vol.
Het is hier niet de plaats om te vertellen of Bennik en Mitoe
elkaar, in het web dat Stoffels voor hen heeft gesponnen,
uiteindelijk in de armen zullen sluiten. Hoe dan ook - de
smartzanger en de feestspeelster laten de lezer achter met mooie
lessen in liefde en een vol hart.[streamer:Stoffels doseert poëzie en pathos zo knap, dat de lezer
heerlijk zwelgt in romantiek]