Hans Christiaan Andersen in 1865 foto: Henrik Tilemann

De schrijver van ‘Het lelijke eendje’ en ‘Het meisje met de zwavelstokjes’ werd heel toepasselijk geboren als zoon van een arme schoenlapper, die altijd zei dat hij van adel was. Na een ziekelijke jeugd en een mislukte carrière als toneelspeler debuteerde Andersen in 1827 als dichter en een jaar later als prozaschrijver met een humoristische beschrijving van een voetreis van Kopenhagen naar het nabijgelegen Amager. De eerste van zijn vijf zelden gelezen romans verscheen in 1835 en ging over een arme jongen die zich een plaats moet verwerven in de maatschappij – een autobiografisch thema dat ook in veel van zijn sprookjes terugkomt. Andersen publiceerde zijn eerste bundel sprookjes rond Kerstmis 1835, waarna er (tot 1872) nog vele zouden volgen. Zijn inventieve, romantische plots en het voor de vroege 19de eeuw revolutionaire gebruik van spreektaal in ‘De prinses op de erwt’, ‘De nachtegaal’, ‘De kleine zeemeermin’ en ‘De nieuwe kleren van de keizer’ beïnvloedden Dickens, Blixen en Wilde, en houden de Eventyr onverminderd populair, zelfs al worden voorlezende ouders soms wee van het allesoverheersende christelijke moraliteit.