Margaret Atwood Foto: commons.wikimedia.org

‘Fictie is voor mij datgene wat gebeurd zou kunnen zijn,’ zei Margaret Atwood in het jaar dat ze de Booker Prize won voor haar jaren-30-roman vol verhalen-in-verhalen The Blind Assassin (2000). Toch is haar beste boek een door H.G. Wells geïnspireerde toekomstroman: The Handmaid’s Tale (1985) die gaat over een vrouw die probeert te ontkomen aan de censuur en het religieus fundamentalisme van een mannelijke elite die vrouwen heeft gedegradeerd tot slaafjes. Atwood, die opgroeide in het strenge hoge noorden van Canada, had al eerder feministische klassiekers geschreven, bijvoorbeeld Surfacing (1972, over een vrouw die zich in de Canadese wildernis ontwikkelt tot een visionair), maar brak door naar een groot publiek met de romans The Robber Bride (1994, over drie vriendinnen die geconfronteerd worden met een doodgewaande – en verderf zaaiende – femme fatale) en vooral Alias Grace (1996), een waar gebeurd verhaal over een 19de-eeuwse vrouw die wordt veroordeeld wegens de moord op haar werkgevers. Atwoods politieke stellingnames (ook nadrukkelijk aanwezig in Oryx and Crake (2003, over de gevaren van genetische manipulatie), haar brede oeuvre (ze schreef ook een bewerking van de oud-Griekse mythe over Penelope) en haar never-a-dull-moment-stijl maken haar de belangrijkste gegadigde voor de eerste Nobelprijs voor literatuur die aan een Canadees zal worden toegekend.