Kerstin Ekman begon haar carrière met een serie detectiveromans – een verleden dat zich doet voelen in de roman waarmee ze in 1993 internationaal bekend werd. Zwart water is een op feiten gebaseerde tragedie over de doorwerking in een Noord- Zweedse gemeenschap van de gruwelijke onopgeloste moord op twee buitenlandse kampeerders; een spannende roman waarin net als in Ekmans eerdere romans zowel de menselijke psychologie als het angstwekkend woeste landschap een belangrijke rol speelt. In Zweden was Ekman al eerder een grote naam – ze werd in 1978 als derde vrouw in de geschiedenis tot de Zweedse Academie toegelaten – en wel dankzij een tetralogie over de levens van een aantal arbeidersvrouwen in het stadje Katrinaholm: Heksenkringen, De springbron, Het engelenhuis, Een stad van licht. Ekmans thema is het verstrijken van de tijd en de reactie van de mens daarop. In de meerstemmige roman Breng me weer tot leven (1996) proberen zes vrouwen uit Stockholm door praten de wereld te verbeteren; in de eigenaardige maar fascinerende roman De dwaas (1988) vertelt ze het levensverhaal van een trolachtig wezen dat 500 jaar Zweedse cultuurgeschiedenis meemaakt. In de trilogie Wolfhuid (2001), Het laatste hout (2003) en Krasloten (2004) wordt het lot van enkele bewoners in Svartvattnet beschreven tijdens de Eerste Wereldoorlog, de Tweede Wereldoorlog en nu.