Gerrit Komrij was de eerste Dichter des Vaderlands (2000-2004) en kreeg in 1993 de P.C. Hooftprijs voor beschouwend proza. Hij is Neerlands vruchtbaarste poëziebloemlezer, was een actief vertaler, schreef toneelstukken, kunstkritieken en literaire polemieken; zijn lijst van publicaties bevat meer dan honderd titels. Het is dan ook verbazingwekkend dat hij daarnaast nog de tijd heeft voor romans; en misschien logisch dat die over het algemeen niet tot de hoogtepunten van zijn oeuvre worden gerekend. Komrij debuteerde als romancier in 1980, met de sfeervolle autobiografie Verwoest Arcadië, waarin hij een portret van de kunstenaar als jongetje en student ondergeschikt maakte aan de idee die ook ten grondslag ligt aan zijn gedichten: het leven is aftakeling. Pas tien jaar later, na zijn verhuizing naar Portugal, publiceerde hij zijn tweede roman Over de bergen, een gedragen verhaal over een stadse Portugees die in een bergdorpje vergeefs zijn bestemming probeert te vinden. Dubbelster (1993), een satire over een mediaster die bedreigd wordt door een dubbelganger, was vlotter van toon en De klopgeest (2001, over een spiritist in het vorige fin de siècle) weer trager en pseudo 19de-eeuws. Zijn recentste roman Hercules (2004) is gesitueerd in de klassieke traditie. Ook in zijn fictie toont Komrij zich een kameleontisch schrijver, zij het niet een die, zoals hij in 1974 constateerde, alles wat zijn handen aanraken in goud verandert.