Thomas Verbogt, 2003 Foto Vincent Mentzel

In zijn roman 'Verdwenen tijd' (2009), over een televisiegenieke kunsthistoricus die een belangrijke gebeurtenis uit zijn jeugd heeft verdrongen, spot Thomas Verbogt met zijn eigen status binnen de Nederlandse literatuur. ‘Geziene auteur, veel geprezen, maar telkens wordt gemeld dat je ten onrechte zo onbekend bent,' zegt de hoofdpersoon tegen een schrijver die hij ontmoet. Aan de grootte van Verbogts oeuvre kan het niet liggen: meer dan twintig boeken schreef hij sinds zijn debuutbundel 'De feestavond' (1981). Twintig boeken in de stijl van Remco Campert en Tim Krabbé, of als je het grootser wil zeggen: als een soort Proust light. Daaronder een dozijn romans over personages die worstelen met het heden. Voorttobbend in hun dagelijkse leven, een kluwen van onbevredigende baantjes en moeizame relaties, proberen ze te achterhalen waar het in het verleden is misgegaan. Of ze denken obsessief terug aan de gelukkige tijden die ze ooit gekend hebben. 'Momenten van goud' heetten die in 'Onze dagen' (2001), waarin een man in crisis bezocht wordt door een geest uit het verleden. In 'Het ongeluk' (2003) hebben ze geen naam, maar pijnigen ze de hoofdpersoon des te harder: 'Ik wil niet iemand zijn die probeert iets te ontdekken wat er niet meer is, iemand die dat ook wel weet maar toch blijft kijken.'